Fatima to obok Lourdes i Jasnej Góry jeden z głównych ośrodków kultu maryjnego na świecie. Jej znaczenie wiąże się z objawieniami Matki Bożej, która w 1917 ukazała się na polach zwanych Cova da Iria (Kotlina Pokoju), położonych w pobliżu Fatimy. Powiernikami objawień było troje dzieci: Łucja (10 lat) i dwoje jej młodszych kuzynów Franciszek (9 lat) i Hiacynta (7 lat).
Najświętsza Maryja Panna objawiała się przez pół roku, każdego trzynastego dnia miesiąca. Polecała dzieciom codzienne odmawianie Różańca w intencji zakończenia trwającej wówczas I wojny światowej. Dzieci ponosiły liczne ofiary za nawrócenie grzeszników. W czasie upałów rezygnowały z napojów, a jedzenie oddawały biednym. Ze sznura robiły pokutne powrozy, którymi bardzo mocno oplatały ciała, a wiązkami pokrzyw biczowały sobie nogi.
Matka Boża prosiła o wybudowanie w miejscu objawień kaplicy pod Jej wezwaniem. W tym miejscu postawiono drewnianą konstrukcję, którą niebawem zastąpiła prosta kaplica. Umieszczono w niej figurę Maryi wykonaną w cedrowym drewnie według zaleceń widzących dzieci. Cud fatimski został uznany przez Kościół w 1930 i wtedy rozpoczęto budowę ogromnego sanktuarium. Doczesne szczątki błogosławionych Franciszka i Hiacynty spoczywają w bazylice fatimskiej, umieszczone tam w 1951 (Hiacynta) i 1952 (Franciszek). Łucja poświęciła się życiu zakonnemu doznając objawień o charakterze prywatnym. Zmarła 13 lutego 2005 roku w klasztorze w Coimbrze. Rok póżniej jej ciało, zgodnie z ostatnią wolą, zostało przeniesione do sanktuarium w Fatimie.
|
